De mooiste dag van het jaar. Kinder Beest Feest.

img_1531.jpg

Mijn lijf is moe maar mijn hersenen niet en ik lig met een enorme grote glimlach in m’n bed. Zo wilde ik deze blog over het KinderBeestFeest (klik voor uitleg) beginnen. Maar mijn lijf is gezond, mijn lijf laat me niet in de steek.Dus die openingszin is nog slechter dan de gemiddelde openingszin op het Leidseplein rond 04.00 uur in de morgen op zaterdag. Maar ik laat hem wel staan, want daaruit blijkt hoe vanzelfsprekend we het eigenlijk vinden, een gezond lijf.

8e1249d2-c2ea-4957-83eb-352d983bd479.jpg

Lieve Linda was vandaag met man en kinderen op het KinderBeestFeest. Silvan heeft epilepsie. Een flink heftige vorm die hun leven op zijn kop heeft gezet. Silvan rent rond, geeft knuffels, highfives en lacht de wereld tegemoet. Niet veel later zit Silvan op een van de motoren bij de Marechaussee en krijgt hij een insult. Hij valt van de motor af net nadat er een stoere foto van hem gemaakt is. Zijn mama vangt hem op. Voor Linda is dit tegenwoordig bijna normaal geworden. Ze is er op tijd bij. Silvan -de lieverd- zegt: “Mam hier kon ik vallen he, want iedereen die me kan helpen is in de buurt” Ik smelt. Van het vertrouwen van Silvan in alle hulpverleners. En van zijn onschuld. De bestuurder van de motor schrikt zich logischerwijs rot. Silvan had dat door. Hij bedankte de marechaussee motorrijder dat hij even op zijn motor mocht zitten en geeft hem een knuffel. De overtreffende trap van smelten bestaat niet. Maarehh: GESMOLTEN!

Een verhaal blijft me ook voor altijd bij en deel ik toch maar even: Een jongetje wat ik voor de tweede keer tref, hij herkende me en sprong volle bak op me af. In de armen-om-mijn-nek-en-benen-om-mijn-middelknuffel zegt hij op rustige serieuze toon dat hij me het volgende KinderBeestFeest niet meer gaat zien. Hij zou er namelijk niet meer bij zijn. Maar dat was niet erg want hij ging naar zijn neefje toe. Zijn neefje is dood. Ook aan leukemie. Gelukkig hing het ventje om mijn nek en kon hij niet zien dat ik met waterige ogen verwoed aan het slikken was om niet keihard in janken uit te barsten. Mij de mond snoeren lukt bijna nooit iemand normaalgesproken: Volledig de mond gesnoerd door een klein stoer ventje van 6. Of hij zijn 7e verjaardag heeft gehaald weet ik niet.. Dit jaar kreeg ik weer van die intense armen-om-mijn-nek-en-benen-om-mijn-middelknuffels. En heel even moest ik daarbij denken aan de kleine man die er niet meer is. Ik hoop dat hij meekijkt met zijn neefje.

Ook dat is KinderBeestFeest.

fff4583d-f2dc-4af2-9824-cf0898e4194b.jpg

Maar het is vooral glimlachen van oor tot oor. Schaamteloos gek doen in uniform. Niet dat ik daar normaal moeite mee heb, maar nu kan het echt all out. Clownsneus op van Clown Fliek? Doen we gewoon! Heel veel spekkies in onze mond proppen? Waarom niet. Er waren gelukkig nog heel veel spekkies over voor de kinderen. Heel veel kusjes en knuffels uitdelen aan m’n liefste collega’s doe ik ook altijd al (en ja, ook midden op straat) maar vandaag even extra. Vriendinnetje E zit normaal op het Operationeel Centrum. Super serieus werk, want zij stuurt ons aan via de portofoon maar neemt ook 112 telefoontjes op. Vandaag zit ze met lieve J op de fiets. Als een van de weinigen ook in Artis. Als rapid responder voor als er iets aan de hand is in Artis. Ik vlieg ‘dr deze dag vijf keer om ‘dr nek. Gewoon omdat het kan. En omdat ik van ‘dr hou. En dagen als deze maken dat je zo hard dankbaar bent voor alles en iedereen. Chef verkeer, mooie M: Ziet alles, regelt alles en -jawel- alles loopt op rolletjes.  Traditie getrouw doen we een kusjesfoto. Je kan alleen maar van hem houden. Mijn lieve maatje K doet sinds dit jaar ook mee. Er was niet veel voor nodig om hem over te halen. Op route Tijger gaat mijn favoriete motormuis voorop om de kruisingen vrij te houden. La lu la lu la lu, alle tijgers van Artis weer terug naar het VU ziekenhuis.  Met een grote glimlach zwaai ik ze uit aan het einde van de dag. Dag maat, dag tijgers! Tot volgend jaar. Mijn mede chocoliefhebber en grote vriend P laat altijd al het werk uit zijn handen vallen. Of het nou midden op straat is nadat we samen een melding van een vechtpartij bloed serieus hebben afgehandeld, of bij de koffie automaat: Er wordt geknuffeld als we elkaar tegenkomen. Ooit zei er op straat een keer iemand: “Vind je dat wel professioneel?” “Professioneler knuffelen dan in uniform kan bijna niet!” “Dat is zo. Jullie zijn ook gewoon mensen” Lieve schat N, ook elk jaar van de partij, dit jaar had ze even scooterpech maar dat weerhield ‘dr niet. Alles voor de kids. En met een grijns van oor tot oor. Ook die kreeg kusjes. Niet omdat het moet, maar omdat het kan.

Twee ex klasgenootjes van de politieacademie. Allebei niet uit Amsterdam, maar wel naar Artis gekomen: De een in uniform als vrijwilliger, en de andere met zijn prachtige vrouw en dochters als bezoekers. Het is een schril contrast. Mooie C met een masker op een een vrolijke grijns op haar snoetje, maar toch is ze ziek.

Ik kan nog tig namen (letters) noemen.. Maar de strekking van het verhaal is dat het zoveel plezier is, zoveel gekkigheid, weerzien, bijkletsen, knuffelen, genieten. Het verdriet, de ziektes, de onmacht, de dromen die nooit uit zullen komen.. Dat allemaal wordt een dagje vergeten. En als het niet mogelijk is om het te vergeten, dan wordt er alles aan gedaan om er een onvergetelijke dag van te maken.

Een motorcollega die HELEMAAL doorweekt aankomt van haar eerste ritje en haar woorden zijn met grijns van oor tot oor: “Kijk die blije snoetjes nou Liek!”

Ik kan je vertellen dat in ons dagelijkse werk het motto “Een goeie diender wordt niet nat” altijd een onderwerp is om over te zeuren. Logisch als je werk zich grotendeels buiten afspeelt. In het Nederlandse weer, daar waar altijd wel iemand over zeurt. Daar waar Piet Paulusma zegt dat je rustig met korte mouwen naar buiten kan maar je eigenlijk je regenbroek onder het stof vandaan had moeten trekken. Als je grootste luxe is dat je mag zeuren over doorweekt zijn tot op je onderbroek maar je zelfs dat niet doet… Dat is toch prachtig.

afea572a-95f3-4d79-a79e-5759e55a364e-1.jpg

KinderBeestFeest. Ik noem het gewoon de mooiste dag van het jaar. Bedankt iedereen. Bedankt voor jullie grijnzen, glimlachen, highfives, handjes en verhalen.  Bedankt voor de lebber over mijn wang, lief meisje wat me “graag een zoen wilde geven” het pakje snoetenpoetsers in het vest van mijn uniform is ongebruikt. Geen snoet die gepoetst hoefde te worden. Bedankt voor alle liefde. Jullie zijn de bevestiging op waar ik gewoon voor altijd in blijf geloven:

Knuffels, plezier, lachen, chocola en liefde zal het altijd winnen van al het negatieve wat ik hier niet eens ga noemen.  Tot volgend jaar.