Nieuw vreetzak dieptepunt, macarons en iets over balans..

IMG_7240.jpg

Printscreentje uit whatsapp met bestie c.

Ik probeerde de situatie positief te bekijken en stuurde ook nog een foto van de Tony reep die ik niet kocht.

Zit ik dan. Op m’n gele bank. Want voor ik iets ga delen waaruit blijkt dat het volwassen leven me weer even slecht afgaat wil ik ook mezelf even een veer in m’n reet steken.  Ik heb namelijk vlak voor ik voor zes weken op reis ging een nieuwe bank gekocht.
En zelf de pootjes eronder geschroefd. Dat ik daarbij een telefonische mental breakdown (gecombineerd met de slappe lach) kreeg aan de telefoon met bestie S tijdens het schroeven van poot nummer vijf die in het midden moest, mezelf hardop moed in sprak en als kers op de taart m’n maatje J bijna om klushulp had gevraagd terwijl ik wist dat ie aan het werk was…
Dat vergeten we maar even.
Hulp vragen en mental breakdowns voor zoiets kleins als poten onder een bank schroeven is overigens niet iets wat me verbaast in mijn volwassen leven so far. Ik kan namelijk nauwelijks een lampje vervangen. 
Maar goed. Inmiddels staat er een nieuwe mooie gele bank, twee groene poefjes en een plant die ik gister gekocht heb en vandaag al een beetje in vegeterende modus gegaan lijkt. Ik heb hem net water gegeven met Pokon. Dat helpt vast.
Toch nog iets voor elkaar gekregen na een paar maanden een bankloze woonkamer. Ooit wordt het wel wat met Lieke de huisvrouw. Of toch niet.

Anyhow. Dat dieptepunt:
Een paar weken geleden heeft bestie S me besmet met haar macaron verslaving. Ik was net terug van vakantie. En had wat kilo’tjes Filipijnen mee naar Nederland gekomen, kan de beste overkomen. Dus het plan was om eventjes een beetje normaal te doen. Gewoon, terug in het normale regime met een beetje balans enzo. Nou daar kunnen we kort over zijn: In elke hand een reep chocola is ook balans.  Of een doos macarons in elke hand.
Maar mijn nieuwe winter uniform broek en m’n favoriete mooie zwarte broek zijn het niet eens met die balans. Een uniformbroek waarbij je moet kiezen tussen de knoop dicht of kunnen ademen is niet echt een optie. En die zwarte broek die stond me -al zeg ik het zelf- erg mooi. Alleen met die extra Filipijnse kilo’s past ie nog maar netttt over m’n heupen. Maar de knoop, daar hebben we het niet over…

Nou is het heus niet heel erg dat er iets meer Lieke is om van te houden. Maar oke.. De slechte eet-dagen wonnen het van de goeie…Het ene diepte punt volgende het andere echt met rap tempo op.
Na een nachtdienst spekkies vreten tussen de meldingen door en het schaamteloos stelen van de halve zak chips uit de politie auto van Mike (love you Mike!) at ik de volgende dag heel gezond en laag in calorietjes.

Ennnn poffertjes als avond eten. Oeps. En een hamburger. Oeps oeps. En toen at ik ook nog de chocola de die ik de dienst ervoor gekregen had. Met stukjes koek. Oeps oeps oeps. Kan natuurlijk niemand weerstaan. Wat wel heel lief was trouwens, dankjewel G. Ik weet dat je meeleest, en zowel het meelezen als je chocola worden gewaardeerd.
Anyhow.
Toen ging ik eten met (bijna) al het veel te gezellige personeel van Olijfje. Heerlijke voorgerechten, écht lekkere wijn, de grootste pizza ooit (not kidding you!) en dat Italiaanse toetje met mascarpone-creme en verse aardbeien…
Ahh well, die aardbeien tel ik als vitamientjes. 
Oh voor dat eten moet je trouwens zijn bij L’Osteria. Ergens aan de Amstel op een rottig verdwaalweggetje vanaf de Sparklerweg.
Vandaag ging goed. Overdag twee koffie afspraken met maatjes. Zonder koekjes of chocola erbij en op de fiets de hele stad door is ook beter dan met m’n reet op de scooter.  Licht ontbijt en lunch geskipt in het kader van balans. Goede dag zou je denken. En nee lunch skippen is niet echt goed, maar hey, laat me even in die waan.

Tot ik thuis ontzettende macaron cravings kreeg. De macarons van de Albert Heijn zijn niet echt superlekker ofzo. Maar wel de enige plek waar je die krengen na 18.00 uur nog kan halen.
Of die smerige toeristen wafel-en-ijs tentjes in het centrum.
Maar dat moet je niet willen.  Al is een voedselvergiftigingetje vast goed tegen de vakantiekilo’s.

Ik was weer in gevecht met mezelf. Ik deelde m’n gevecht met bestie C en S. Uiteraard was S zelf ook aan het vechten tegen citroentaartjes cravings en gooide de lemon merengue taartjes in en uit haar thuisbezorgd winkelmandje.
Hopeloos zijn we. Ruggengraat van precies niks.
C vond het zonde als ik macarons ga halen die niet eens zo super mega lekker zijn. Ik ben het eens met haar, want als je slechte dingen eet, moeten ze toch de calorieën waard zijn? Dan kan je beter iets ECHT lekkers kiezen.
Maar goed, niemand die zijn geld inzet op mij als het gaat om weerstaan van zoete trek en soortgelijke eetgerelateerde zaken. Die illusie heb ik niet meer. Of.. Nooit gehad.
“Oke fuck it, ik geef de strijd op. Ik trek nu mijn jas aan!” 

En jawel, daar ging ik.. De kou in, op naar de niet-zo-super-lekkere-maar-beter-dan-niets macarons van de Appie.  Nieuw dieptepunt bereikt.
Op straat stuurde ik nog een voiceberichtje naar C.
Halverwege dat verhaal werd ik bijna van de stoep afgereden door een mafkees op een scooter. Maar nadat ik een minuutje ruzie had gemaakt kon ik weer verder met mijn missie.  Niets kon me tegenhouden. Ook geen frontaaltje met een scooter. Wel slecht voor je voortandjes, maar je kan macarons vast ook eten zonder voortandjes.

Dan is het altijd nog spannend of de macarons wel op voorraad zijn. Ik nam een filmpje op dat ik naar de verse gebak afdeling liep, en deelde live het blije moment met bestie S.  YES! Ook C hield ik ongeveer live op de hoogte.. Zie je me gaan, met m’n macarons en megagrote grijns op m’n smoel door de Appie?
Blij ei!

Die grote grijns veranderde trouwens toen ik buiten stond en ik tot de zeer teleurstellende conclusie kwam dat m’n handschoenen nog in m’n mandje lagen ergens bij de kassa.
Verder had ik geen haast om m’n macarons mee naar m’n gele bank te slepen en ze allemaal naar binnen te werken met een kop thee hoor…

Een lieve dakloze kwam al naar me toe lopen “Uw handschoenen mevrouw”. Held van de dag.
Ik wilde hem bedanken met een macaron maar heb dat niet gedaan. En om hem nou een doosje liquid kattensnacks te geven (in de Bonus, en m’n harige kind is er gek op) is ook zo gek. Meer had ik niet gekocht en m’n macarons afgegeven ging me echt te ver. Ik had een heftig Joey-doesn’t-share momentje. Alle Friends-kijkers weten wel wat ik bedoel.
Sorry, ik onthou je gezicht en ik maak het goed, I promise!

Met warme vingers, kattensnacks en het doosje macarons plofte ik op de bank. Ik had nog nét het geduld om een kop thee te zetten.
De macarons waren lekker hoor, daar niet van, maar ze zijn supersnel op.
En als ik je een tip mag geven: Die van de HEMA zijn dus echt heul heul heul veel lekkerder.
Maar je kan er beter niet aan beginnen, want voor je het weet zien je balansdagen er net zo uit als die van S en mij:
In elke hand een doosje macarons. Of een reep chocola. Of een zak snoep.
En als je dat te lang doet pas je niet meer in je favoriete broek. En ookal maak ik er een boel grappen over, stiekem is het best wel niet zo heul leuk. Dus als jullie m’n motivatie toevallig tegenkomen.. Let me know.  Ik bestel in ieder geval geen nieuwe winter uniformbroek, dus tot die tijd bibber ik gewoon verder. Dat zal me leren!